របៀបហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់៖ ៥ ការផ្លាស់ប្តូរក្នុង ៤ សប្តាហ៍
ការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់ត្រូវចាប់ផ្តើមពីការគ្រប់គ្រងជើងទ្រនាប់ ទិសដៅត្រគាក និងចំណុចប៉ះបាល់ មិនមែនពឹងលើកម្លាំងទាត់តែប៉ុណ្ណោះទេ។ សម្រាប់កីឡាករបាល់ទាត់គ្រប់កម្រិត ការហាត់ ២០–៣០ នាទីក្នុងមួយថ្ងៃ រយៈពេល ៤ សប្...
ការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់ត្រូវចាប់ផ្តើមពីការគ្រប់គ្រងជើងទ្រនាប់ ទិសដៅត្រគាក និងចំណុចប៉ះបាល់ មិនមែនពឹងលើកម្លាំងទាត់តែប៉ុណ្ណោះទេ។ សម្រាប់កីឡាករបាល់ទាត់គ្រប់កម្រិត ការហាត់ ២០–៣០ នាទីក្នុងមួយថ្ងៃ រយៈពេល ៤ សប្តាហ៍ អាចធ្វើឲ្យការបញ្ជូនចម្ងាយ ១០–១៥ ម៉ែត្រមានភាពស្ថិតស្ថេរឡើង។ វិធីសាស្ត្ររបស់ មគ្គុទ្ទេសក៍បាល់ទាត់ ផ្តោតលើការប៉ះបាល់ដោយផ្នែកខាងក្នុងជើង ការមើលគោលដៅមុនទាត់ និងការតាមបាល់បន្ទាប់ពីប៉ះ។ ចាប់ផ្តើមដោយវាស់ចំនួនបាល់ដែលចូលតំបន់គោលដៅក្នុង ២០ ដង រួចកត់ត្រាលទ្ធផលរៀងរាល់សប្តាហ៍។ គន្លឹះសំខាន់គឺកុំបង្កើនចម្ងាយ មុនពេលភាពត្រឹមត្រូវនៅចម្ងាយបច្ចុប្បន្នឈានដល់យ៉ាងហោចណាស់ ៧០ ភាគរយ។

ពាក្យល្បីរបស់ សហព័ន្ធកីឡាបាល់ទាត់អន្តរជាតិ គឺការប្រកួតបាល់ទាត់ត្រូវការបច្ចេកទេស និងវិន័យ មិនមែនសំណាងទេ។ ចំណុចនេះសមនឹងការហាត់បញ្ជូនបាល់យ៉ាងច្បាស់ ព្រោះការទាត់ខ្លាំងមិនអាចជំនួសការដាក់ជើងត្រឹមត្រូវបានឡើយ។ មុនចូលទៅកាន់ការហាត់ សូមចាំថា កីឡាករដែលបញ្ជូនបាល់បានល្អមិនមែនជាអ្នកទាត់ឆ្ងាយជាងគេនោះទេ ប៉ុន្តែជាអ្នកធ្វើឲ្យមិត្តរួមក្រុមទទួលបាល់បានងាយបំផុត។
ចង់ស្វែងយល់ពីការរៀបចំផែនការហាត់បាល់ឲ្យមានប្រសិទ្ធភាពជាងនេះទេ?
តើអ្វីខ្លះត្រូវបានប្រៀបធៀប?
ការហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់គួរប្រៀបធៀបរវាងការទាត់ដោយផ្នែកខាងក្នុងជើង ការទាត់ដោយខ្សែស្បែកជើង និងការបញ្ជូនបាល់ដោយជើងមិនសូវស្ទាត់ ដោយវាស់ភាពត្រឹមត្រូវនៅចម្ងាយ ៥, ១០ និង ១៥ ម៉ែត្រ។ ការប្រៀបធៀបនេះបង្ហាញថា វិធីណាផ្តល់លទ្ធផលស្ថិតស្ថេរជាង មិនមែនវិធីណាមានសំឡេងប៉ះបាល់ខ្លាំងជាងឡើយ។
ចំណុចប្រៀបធៀបសំខាន់មានដូចខាងក្រោម៖
- កម្រិតកម្លាំង៖ បាល់គួរធ្វើដំណើរលឿនល្មមសម្រាប់អ្នកទទួលគ្រប់គ្រងបាន។
- ចំណុចប៉ះ៖ ផ្នែកខាងក្នុងជើងផ្តល់ផ្ទៃប៉ះធំ និងគ្រប់គ្រងទិសបានល្អ។
- ជើងទ្រនាប់៖ ម្រាមជើងគួរចង្អុលទៅគោលដៅ និងដាក់ចម្ងាយប្រហែល ១៥–២០ សង់ទីម៉ែត្រពីបាល់។
- លទ្ធផល៖ រាប់បាល់ចូលតំបន់ទទឹង ១ ម៉ែត្រ ក្នុងចំណោមការបញ្ជូន ២០ ដង។
តាមច្បាប់បច្ចេកទេសរបស់ ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ការប្រកួតផ្លូវការប្រើទីលាន និងបាល់ដែលមានស្តង់ដារកំណត់ ដូច្នេះការហាត់គួរប្រើបាល់ទំហំដូចគ្នាជាប្រចាំ។ នេះជាចំណុចដែលអ្នកលេងជាច្រើនមើលរំលង ហើយបន្ទាប់មកបន្ទោសស្បែកជើង—គួរឲ្យអស់សំណើចបន្តិច ប៉ុន្តែជាកំហុសវាស់វែងច្បាស់។
មគ្គុទ្ទេសក៍បច្ចេកទេសបាល់ទាត់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម
តើគួររៀបចំការហាត់ និងវាយតម្លៃដំបូងយ៉ាងដូចម្តេច?
ការរៀបចំដំបូងត្រូវការបាល់ ១ គ្រាប់ កោណសម្គាល់ ៤ ដុំ ទីតាំងរាបស្មើ និងក្រដាសកត់ត្រា។ ចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ ដោយបញ្ជូន ២០ ដងទៅតំបន់ទទឹង ១ ម៉ែត្រ ហើយកត់ចំនួនបាល់ត្រូវគោលដៅ មុនបង្កើនទៅ ១០ និង ១៥ ម៉ែត្រ។
ចំណុចសំខាន់មិនមែនចាប់ផ្តើមដោយការទាត់ពេញកម្លាំងទេ។ ដាក់បាល់ឲ្យនៅស្ងៀម ឈរឲ្យរាងកាយបើកប្រហែល ៤៥ ដឺក្រេ ហើយបង្វិលកជើងឲ្យផ្ទៃខាងក្នុងជើងប៉ះកណ្ដាលបាល់។ ភ្នែកគួរមើលគោលដៅមុនប៉ះបាល់ បន្ទាប់មកមើលការប៉ះរបស់ជើង ហើយបន្តបោះជំហានទៅមុខ ដើម្បីឲ្យទិសដៅមិនរអិលទៅខាងក្រៅ។ ឯកសាររបស់ សហភាពសមាគមបាល់ទាត់អឺរ៉ុប សង្កត់ធ្ងន់លើការអភិវឌ្ឍបច្ចេកទេសតាមលំដាប់ និងការវាស់វែងដែលអាចធ្វើឡើងវិញបាន។ ដូច្នេះ ការកត់ត្រា ២០ ដងមួយជុំមានតម្លៃជាងការនិយាយថា “ថ្ងៃនេះទាត់ល្អណាស់” ដោយគ្មានលេខ។
ផែនការហាត់ ៤ សប្តាហ៍អាចរៀបចំបានដូចនេះ៖
- សប្តាហ៍ទី១៖ បញ្ជូន ៥ ម៉ែត្រ ដោយផ្តោតលើជើងទ្រនាប់ និងផ្ទៃប៉ះ។
- សប្តាហ៍ទី២៖ បង្កើនទៅ ១០ ម៉ែត្រ និងបន្ថែមការទទួលបាល់មួយប៉ះ។
- សប្តាហ៍ទី៣៖ បញ្ជូនបន្ទាប់ពីរត់ប្តូរទិស ៣–៥ ម៉ែត្រ។
- សប្តាហ៍ទី៤៖ បញ្ជូនក្រោមសម្ពាធពេលវេលា និងមានគូប្រជែងស្រាល។
ចង់ចាប់ផ្តើមជាមួយវិធីវាស់លទ្ធផលដែលងាយធ្វើតាមមែនទេ?
តើវិធីណាអាចទប់ទល់បានល្អក្នុងការប្រកួត?
វិធីដែលទប់ទល់បានល្អបំផុតគឺការបញ្ជូនដោយផ្នែកខាងក្នុងជើង ជាមួយការបើកត្រគាកទៅទិសដៅ និងកម្លាំងប្រហែល ៥០–៧០ ភាគរយ។ វិធីនេះសមស្របសម្រាប់ការបញ្ជូនខ្លី និងមធ្យម ព្រោះវារក្សាកម្ពស់បាល់ទាប និងផ្តល់ពេលឲ្យមិត្តរួមក្រុមគ្រប់គ្រងបាល់។
នៅពេលបាល់ត្រូវបញ្ជូនចម្ងាយ ១០–១៥ ម៉ែត្រ សូមគិតពីល្បឿនរបស់អ្នកទទួល មិនមែនតែទីតាំងបច្ចុប្បន្នរបស់គេ។ បើអ្នកទទួលកំពុងរត់ទៅមុខ គោលដៅគួរនៅមុខគេប្រហែល ១–២ ម៉ែត្រ អាស្រ័យលើល្បឿន និងសម្ពាធពីគូប្រជែង។ នេះជាចំណុចអនុវត្តកម្រមានក្នុងអត្ថបទទូទៅ៖ វាស់ភាពត្រឹមត្រូវពីកន្លែងដែលអ្នកទទួលអាចប៉ះបាល់បាន មិនមែនពីចំណុចដែលបាល់ឈប់ទេ។ នៅក្នុងការប្រកួតកម្រិតខ្ពស់ ដូចជា ពានរង្វាន់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦ ការបញ្ជូនទៅក្នុងលំហទំនេរមានតម្លៃជាងការបញ្ជូនទៅជើងមិត្តរួមក្រុមជានិច្ច។
ចូរប្រើលំហាត់ជាប្រព័ន្ធ៖
- ដាក់កោណពីរដាច់គ្នា ១ ម៉ែត្រ ហើយបញ្ជូនឲ្យបាល់ឆ្លងកាត់ចន្លោះ។
- បន្ថែមការបញ្ជូនត្រឡប់មកវិញក្នុងរយៈពេល ២ ប៉ះ។
- ប្តូរជើងបញ្ជូនរៀងរាល់ ១០ ដង។
- កំណត់កំហុសធំជាងគេ៖ បាល់ខ្ពស់ពេក បាល់ខ្លីពេក ឬបាល់បែរទិស។

បើចង់ភ្ជាប់ការហាត់ជាមួយការវិភាគការប្រកួត សូមពិនិត្យទិន្នន័យក្រុម និងយុទ្ធសាស្ត្រដែលមានក្នុង មគ្គុទ្ទេសក៍បាល់ទាត់។ ទោះបីជាអ្នកចូលចិត្តការទស្សន៍ទាយកីឡាក៏ដោយ កុំប្រើការទស្សន៍ទាយជំនួសការវិភាគទម្រង់លេង និងកុំភ្នាល់លើសថវិកាដែលបានកំណត់។ នេះមិនមែនជាការបង្រៀនឲ្យដេញតាមការខាតបង់ទេ—វាជាច្បាប់គ្រប់គ្រងហានិភ័យមូលដ្ឋាន។
តើចំណុចណាធ្វើឲ្យការបញ្ជូនបាល់បរាជ័យ?
ការបញ្ជូនបាល់បរាជ័យភាគច្រើនកើតពីជើងទ្រនាប់ដាក់ខុសទីតាំង កជើងទន់ ចំណុចប៉ះមិននៅកណ្ដាលបាល់ និងរាងកាយងាកចេញពីគោលដៅ។ កំហុសទាំងនេះអាចកែបានដោយបន្ថយកម្លាំង បង្រួមចម្ងាយ និងកត់សម្គាល់ទិសបាល់រាល់លើក។
កំហុសមួយដែលគួរយកចិត្តទុកដាក់គឺការទាត់បាល់ពេលរាងកាយលើសពីបាល់។ វាធ្វើឲ្យបាល់រមៀលទាប និងខ្លី ខណៈការផ្អៀងខ្លួនទៅក្រោយពេកធ្វើឲ្យបាល់ហោះខ្ពស់។ បើបាល់បែរទៅខាងស្តាំជាញឹកញាប់ សូមពិនិត្យថាជើងទ្រនាប់ចង្អុលទៅគោលដៅឬអត់ ហើយកជើងបិទជាប់ពេលប៉ះ។ បើបាល់បែរទៅខាងឆ្វេង សូមពិនិត្យថាអ្នកកំពុងបើកផ្ទៃជើងខ្លាំងពេកឬទេ។ គោលដៅដ៏សមរម្យគឺកែលម្អកំហុសមួយក្នុងមួយវគ្គ មិនមែនព្យាយាមកែគ្រប់យ៉ាងក្នុង ២០ នាទីទេ។
តារាងដោះស្រាយបញ្ហាអាចជួយបាន៖
- បាល់ហោះខ្ពស់៖ ផ្អៀងខ្លួនទៅមុខ និងប៉ះផ្នែកកណ្ដាលបាល់។
- បាល់ទៅចំហៀង៖ បង្វិលជើងទ្រនាប់ទៅគោលដៅ។
- បាល់ខ្សោយ៖ រក្សាកជើងរឹង និងបន្តជំហានតាមបាល់។
- បាល់លឿនពេក៖ កាត់បន្ថយកម្លាំង មិនមែនបន្ថយទំហំការតាមបាល់ទេ។
- ខកខានពេលមានសម្ពាធ៖ មើលគោលដៅមុនទទួលបាល់។
ការសិក្សារបស់ សមាគមវិទ្យាសាស្ត្រកីឡាអន្តរជាតិ បង្ហាញថា ការហាត់ដែលបន្ថែមសម្ពាធបន្តិចម្តងៗជួយឲ្យជំនាញផ្ទេរទៅស្ថានភាពប្រកួតបានល្អជាងការហាត់ដដែលៗដោយគ្មានការរំខាន។ ចំណុចសំខាន់គឺបន្ថែមសម្ពាធបន្ទាប់ពីភាពត្រឹមត្រូវនៅស្ថានភាពស្ងៀមលើស ៧០ ភាគរយ—not before, or am I wrong? មិនចាំបាច់ប្រញាប់ធ្វើជាវីរបុរសក្នុងទីលានហាត់ទេ។
លំហាត់បាល់ទាត់កម្រិតមធ្យម និងការគ្រប់គ្រងបាល់
ចង់មើលចំណុចកែសម្រួលដែលជួយកាត់បន្ថយកំហុសបានលឿនទេ?
តើការហាត់បែបនេះមានតម្លៃប្រើដែរឬទេ?
ការហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់មានតម្លៃខ្ពស់ ព្រោះវាចំណាយតែ ២០–៣០ នាទី និងត្រូវការឧបករណ៍តិច ប៉ុន្តែអាចកែលម្អការគ្រប់គ្រងល្បឿន ទិស និងការសម្រេចចិត្ត។ វាមានប្រសិទ្ធភាពបំផុតនៅពេលអ្នកវាស់លទ្ធផលជាលេខ និងបង្កើនភាពលំបាកតាមដំណាក់កាល។
ការបញ្ជូនត្រង់មិនមានន័យថាបញ្ជូនទៅកាន់ជើងមិត្តរួមក្រុមគ្រប់ពេលឡើយ។ ក្នុងការប្រកួត ការបញ្ជូនដែលល្អគឺបាល់ទៅដល់កន្លែងដែលបើកឱកាសឲ្យការលេងបន្ទាប់ ដូចជាឆ្ពោះទៅខាងមុខ ១–២ ម៉ែត្រ ឬទៅជ្រុងទំនេរ។ សម្រាប់អ្នកវិភាគការប្រកួតរបស់ មគ្គុទ្ទេសក៍បាល់ទាត់ ចំនួនការបញ្ជូនត្រឹមត្រូវគួរត្រូវមើលជាមួយចម្ងាយ និងបរិបទ មិនមែនយកភាគរយតែមួយមកសន្និដ្ឋានទេ។ ក្រុមដែលបញ្ជូនបាន ៨៥ ភាគរយនៅតំបន់ការពារខ្លួន មិនប្រាកដថាមានប្រសិទ្ធភាពជាងក្រុមដែលបញ្ជូនបាន ៧៥ ភាគរយ ប៉ុន្តែបញ្ជូនទៅតំបន់ប្រយុទ្ធញឹកញាប់ជាងឡើយ។
ផែនការសង្ខេបសម្រាប់អ្នកហាត់៖
- វាស់លទ្ធផលដំបូងដោយការបញ្ជូន ២០ ដង។
- រក្សាចម្ងាយដដែល រហូតដល់ត្រូវគោលដៅ ៧០ ភាគរយ។
- បន្ថែមចលនា ឬសម្ពាធ មុនបន្ថែមចម្ងាយ។
- វីដេអូថតពីខាងមុខអាចបង្ហាញទិសជើងទ្រនាប់បានច្បាស់។
- សម្រាក ២–៣ នាទីរៀងរាល់ ១០ ដង ដើម្បីកុំឲ្យបច្ចេកទេសខូចដោយសារនឿយហត់។

សរុបមក បច្ចេកទេសផ្នែកខាងក្នុងជើង ជើងទ្រនាប់ចង្អុលទៅគោលដៅ កជើងរឹង និងការតាមបាល់ គឺជាមូលដ្ឋានដែលមានតម្លៃជាងការទាត់ខ្លាំង។ ដាក់គោលដៅ ៤ សប្តាហ៍ កត់ត្រាចំនួនបាល់ត្រូវគោលដៅ និងកែបញ្ហាតែមួយក្នុងមួយវគ្គ។ សម្រាប់ព័ត៌មានបន្ថែមអំពីស្ថិតិក្រុម យុទ្ធសាស្ត្រ និងការប្រកួតពានរង្វាន់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦ អាចប្រើ មគ្គុទ្ទេសក៍បាល់ទាត់ ជាប្រភពអានបន្ថែម ហើយតែងតែរក្សាការលេងកីឡា និងការគ្រប់គ្រងថវិកាឲ្យមានទំនួលខុសត្រូវ។
វិធីវិភាគស្ថិតិក្រុមបាល់ទាត់មុនការប្រកួត
នេះជាជំហានបន្ទាប់ដែលអាចចាប់ផ្តើមបានភ្លាមៗ។
សំណួរដែលសួរញឹកញាប់
សំណួរ៖ តើការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់មានន័យដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ ការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់មានន័យថា បាល់ទៅដល់គោលដៅ ឬតំបន់ដែលអ្នកទទួលអាចគ្រប់គ្រងបានដោយមិនបាត់ល្បឿនលេង។ វាមិនមែនមានន័យថាបាល់ត្រូវរមៀលតាមបន្ទាត់ត្រង់ជានិច្ចទេ ព្រោះការបញ្ជូនទៅលំហទំនេរអាចត្រូវបត់ទិសបន្តិច។ សម្រាប់ការវាស់វែង អ្នកអាចប្រើកោណទទឹង ១ ម៉ែត្រ និងរាប់លទ្ធផលពីការបញ្ជូន ២០ ដង។ ចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ មុនពេលបង្កើនទៅ ១០ ឬ ១៥ ម៉ែត្រ។
សំណួរ៖ តើត្រូវហាត់យ៉ាងដូចម្តេចឲ្យបញ្ជូនបាល់បានត្រង់?
ចម្លើយ៖ ត្រូវហាត់ដោយដាក់ជើងទ្រនាប់ជិតបាល់ ១៥–២០ សង់ទីម៉ែត្រ និងចង្អុលទៅគោលដៅ។ ប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើងប៉ះកណ្ដាលបាល់ រក្សាកជើងរឹង ហើយបន្តជំហានតាមទិសបញ្ជូន។ ធ្វើ ២ ជុំ ក្នុងមួយជុំ ១០ ដង នៅចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ រួចកត់ចំនួនជោគជ័យ។ នៅពេលភាពត្រឹមត្រូវលើស ៧០ ភាគរយ ទើបបន្ថែមចម្ងាយ ឬបន្ថែមសម្ពាធពីគូប្រជែង។
សំណួរ៖ តើការបញ្ជូនដោយផ្នែកខាងក្នុងជើង និងខ្សែស្បែកជើងខុសគ្នាយ៉ាងដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ ផ្នែកខាងក្នុងជើងផ្តល់ការគ្រប់គ្រងទិស និងភាពត្រឹមត្រូវល្អជាង ខណៈខ្សែស្បែកជើងផ្តល់កម្លាំង និងចម្ងាយច្រើនជាង។ សម្រាប់ការបញ្ជូនខ្លី ៥–១៥ ម៉ែត្រ ផ្នែកខាងក្នុងជើងជាជម្រើសសមស្រប ព្រោះអ្នកទទួលអាចគ្រប់គ្រងបាល់បានងាយ។ ខ្សែស្បែកជើងសមស្របសម្រាប់ការបញ្ជូនឆ្ងាយ ឬបាល់លឿន ប៉ុន្តែវាត្រូវការការគ្រប់គ្រងកជើង និងទីតាំងរាងកាយខ្ពស់ជាង។ អ្នកមិនគួរប្រើកម្លាំងខ្លាំង ដើម្បីបិទបាំងការដាក់ជើងខុសទេ។
សំណួរ៖ ហេតុអ្វីបាល់តែងតែបែរទៅខាងឆ្វេង ឬខាងស្តាំ?
ចម្លើយ៖ បាល់បែរទិសភាគច្រើនបណ្តាលមកពីជើងទ្រនាប់មិនចង្អុលទៅគោលដៅ ឬផ្ទៃជើងបើកពេកពេលប៉ះបាល់។ បើបាល់បែរទៅខាងស្តាំ សូមពិនិត្យទិសម្រាមជើងទ្រនាប់ និងកជើងរបស់ជើងទាត់។ បន្ថយចម្ងាយមក ៥ ម៉ែត្រ ហើយថតវីដេអូពីខាងមុខ ដើម្បីមើលចំណុចប៉ះឲ្យច្បាស់។ កែតែបញ្ហាមួយក្នុងមួយវគ្គ នឹងធ្វើឲ្យអ្នកដឹងថាការកែណាមានប្រសិទ្ធភាពពិតប្រាកដ។
សំណួរ៖ តើត្រូវការឧបករណ៍ និងចំណាយប៉ុន្មានសម្រាប់ការហាត់?
ចម្លើយ៖ អ្នកត្រូវការបាល់មួយគ្រាប់ កោណសម្គាល់ ៤ ដុំ និងទីតាំងរាបស្មើប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះការហាត់មូលដ្ឋានអាចធ្វើបានដោយចំណាយទាប ឬប្រើវត្ថុសុវត្ថិភាពជំនួសកោណ។ មិនចាំបាច់ជួលទីលានធំទេ ប្រសិនបើមានចន្លោះប្រហែល ១៥ ម៉ែត្រ និងផ្ទៃមិនរអិល។ ស្បែកជើងបាល់ទាត់គួរត្រូវនឹងផ្ទៃទីលាន ហើយបាល់គួរមានទំហំដូចគ្នារៀងរាល់វគ្គ។ កុំទិញឧបករណ៍ថ្លៃ មុនពេលអ្នកអាចរក្សាភាពត្រឹមត្រូវលើស ៧០ ភាគរយជាមួយឧបករណ៍មូលដ្ឋាន។
សំណួរ៖ តើធ្វើដូចម្តេចបើបញ្ជូនបានល្អពេលហាត់ ប៉ុន្តែខុសពេលប្រកួត?
ចម្លើយ៖ ត្រូវបន្ថែមសម្ពាធ និងការសម្រេចចិត្តទៅក្នុងការហាត់ មិនមែនបន្ថែមកម្លាំងទាត់ទេ។ បន្ទាប់ពីបញ្ជូនស្ងៀមបាន ៧០ ភាគរយ សូមបន្ថែមការរត់ ៣–៥ ម៉ែត្រ កំណត់ពេល ២–៣ វិនាទី ឬដាក់អ្នកការពារដែលមានសម្ពាធស្រាល។ មុនទទួលបាល់ អ្នកគួរមើលជុំវិញមួយដង ដើម្បីស្គាល់គោលដៅបន្ទាប់។ វិធីនេះធ្វើឲ្យបច្ចេកទេសពីការហាត់ផ្ទេរទៅស្ថានភាពប្រកួតបានល្អជាងការទាត់ទៅកោណដដែលៗ។