៧ កំហុសការពារបាល់ដែលកីឡាករ ២០២៦ តែងធ្វើ
«ភាពជោគជ័យគឺការខិតខំប្រឹងប្រែងប្រចាំថ្ងៃ» — ពាក្យល្បីរបស់ បេលេ បង្ហាញច្បាស់ថា ការការពារបាល់មិនមែនកើតពីកម្លាំងជើងតែប៉ុណ្ណោះទេ។ របៀបហាត់ការពារបាល់ដែលមានប្រសិទ្ធភាព ត្រូវរួមបញ្ចូលការឈរទីតាំង ការអានចលនា ក...
៧ កំហុសការពារបាល់ដែលកីឡាករ ២០២៦ តែងធ្វើ
«ភាពជោគជ័យគឺការខិតខំប្រឹងប្រែងប្រចាំថ្ងៃ» — ពាក្យល្បីរបស់ បេលេ បង្ហាញច្បាស់ថា ការការពារបាល់មិនមែនកើតពីកម្លាំងជើងតែប៉ុណ្ណោះទេ។ របៀបហាត់ការពារបាល់ដែលមានប្រសិទ្ធភាព ត្រូវរួមបញ្ចូលការឈរទីតាំង ការអានចលនា ការគ្រប់គ្រងចម្ងាយ និងការសម្រេចចិត្តក្នុងរយៈពេលខ្លី។ សម្រាប់កីឡាករបាល់ទាត់ស្ម័គ្រចិត្ត និងក្រុមដែលកំពុងត្រៀមតាមដាន ពានរង្វាន់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦ គោលដៅសំខាន់គឺមិនមែនការទាត់បាល់ចេញគ្រប់ពេលទេ ប៉ុន្តែជាការបង្ខំឱ្យគូប្រកួតលេងទៅតំបន់ដែលមានហានិភ័យទាប។ ទិន្នន័យពីច្បាប់បាល់ទាត់របស់ អាយអេហ្វអេប៊ី បែងចែកការប្រជែងបាល់ជាការប៉ះពាល់ស្របច្បាប់ និងការបង្កកំហុស ខណៈការហាត់ដែលផ្តោតលើសមត្ថភាពជាក់លាក់អាចមានប្រសិទ្ធភាពជាងការហាត់ទូទៅ។ ចាប់ផ្តើមដោយរក្សាចម្ងាយប្រហែល ១–១.៥ ម៉ែត្រ និងមើលចង្កេះរបស់អ្នកកាន់បាល់ មិនមែនភ្នែករបស់គេទេ។
ការការពារបាល់ល្អចាប់ផ្តើមពីការយល់ថា កំហុសតូចមួយអាចបើកផ្លូវឱ្យគូប្រកួតបាញ់បាល់បានក្នុងរយៈពេលតិចជាង ១០ វិនាទី។ មគ្គុទ្ទេសក៍បាល់ទាត់ ផ្តោតលើការបកស្រាយយុទ្ធសាស្ត្រ ស្ថិតិកីឡាករ និងព័ត៌មានពានរង្វាន់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦ ដោយមិនលើកតម្កើងគំនិតថា “អ្នកការពារល្អត្រូវតែរឹងមាំជាងគេ” ដូចដែលមនុស្សជាច្រើននិយាយនោះទេ។ តើកម្លាំងសំខាន់មែនឬ? សំខាន់ ប៉ុន្តែការឈរត្រឹមត្រូវអាចកាត់បន្ថយចម្ងាយរត់ និងជម្រើសបញ្ជូនបាល់របស់គូប្រកួតបានច្រើនជាងការប្រជែងដោយកម្លាំង។ ក្រៅពីនេះ អ្នកគួរតាមដានច្បាប់ផ្លូវការរបស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ និងច្បាប់ការប្រកួតពី ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ដើម្បីបែងចែកការប៉ះស្របច្បាប់ពីការបង្កកំហុស។ គន្លឹះគឺ ហាត់មួយជំនាញក្នុងមួយថ្ងៃ ហើយវាស់លទ្ធផលតាមចំនួនការបញ្ជូនបាល់ដែលត្រូវបានបង្ខំឱ្យថយក្រោយ មិនមែនតាមចំនួនការទាត់បាល់ចេញតែប៉ុណ្ណោះទេ។
ចង់ស្វែងយល់ពីការរៀបចំយុទ្ធសាស្ត្រក្រុមបន្ថែមទៀត សូមចូលទៅកាន់ការណែនាំខាងក្រោម។
កំហុសទី១៖ តើការការពារល្អមានន័យថាត្រូវសម្រុកទាត់បាល់ភ្លាមៗមែនទេ?
ការទាត់បាល់ភ្លាមៗមិនមែនជាចម្លើយល្អបំផុតទេ ព្រោះការរង់ចាំចន្លោះ ១–១.៥ ម៉ែត្រ អាចបង្ខំឱ្យអ្នកកាន់បាល់បង្ហាញទិសដៅមុន។ អ្នកការពារគួររក្សាជំហរទាប បត់ជង្គង់បន្តិច និងបិទផ្លូវទៅកាន់តំបន់គ្រោះថ្នាក់ មុនពេលប្រជែងបាល់។ ចំណុចសំខាន់គឺកុំឱ្យគូប្រកួតបញ្ជូនបាល់ឆ្លងខ្សែការពារដោយងាយ។
ការសម្រុកមិនត្រឹមត្រូវជាញឹកញាប់កើតឡើងនៅពេលអ្នកការពារមើលតែបាល់ ហើយមិនមើលចលនារបស់កីឡាករទីពីរ។ ប្រសិនបើកីឡាករខ្សែប្រយុទ្ធរបស់ ក្រុមជម្រើសជាតិអាហ្សង់ទីន ឬ ក្រុមជម្រើសជាតិម៉ិកស៊ិក ទទួលបាល់នៅជិតជ្រុងប្រអប់ពិន័យ អ្នកការពារត្រូវសួរខ្លួនឯងថា តើគេអាចបញ្ជូនទៅណា និងអ្នកណាកំពុងរត់ចូលចន្លោះ។ ច្បាប់ទី ១២ របស់ អាយអេហ្វអេប៊ី បញ្ជាក់ថា ការប្រជែងដែលមានការប៉ះទង្គិចគ្រោះថ្នាក់អាចនាំទៅការពិន័យ។ ដូច្នេះ ការទប់ល្បឿន និងបង្ខំឱ្យគូប្រកួតទៅជ្រុង គឺមានតម្លៃជាងការប្រជែងដែលមានហានិភ័យ។ មូលដ្ឋានបាល់ទាត់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម
លំហាត់នេះអាចរៀបចំដោយឱ្យអ្នកវាយប្រហាររត់ជាមួយបាល់ ខណៈអ្នកការពាររក្សាចម្ងាយសមស្រប និងព្យាយាមបង្ខំឱ្យគេទៅខាងក្រៅ។ គួររាប់ចំនួនដងដែលអ្នកវាយប្រហារត្រូវបញ្ជូនបាល់ថយក្រោយ ដើម្បីវាស់ប្រសិទ្ធភាពនៃការឈរទីតាំង។ ការបង្ខំឱ្យមានការបញ្ជូនថយក្រោយជាបន្តបន្ទាប់ អាចបង្ហាញថាការឈររបស់អ្នកមានប្រសិទ្ធភាពជាងការទាត់បាល់ចេញដោយចៃដន្យ។ ការវាស់វែងបែបនេះជួយផ្តោតលើលទ្ធផលជាក់ស្តែង ជំនួសឱ្យសកម្មភាពដែលមើលទៅខ្លាំងជាង។
កំហុសទី២៖ តើការរត់លឿនជាងគូប្រកួតជាវិធីការពារល្អបំផុតឬ?
ល្បឿនមានប្រយោជន៍នៅពេលបាត់ទីតាំង ប៉ុន្តែវាមិនអាចជំនួសការអានហ្គេមបានទេ។ អ្នកការពារដែលឈរខុសតំបន់ ២ ម៉ែត្រ អាចត្រូវរត់ ៥–៨ ម៉ែត្រដើម្បីតាមស្ថានការណ៍ ខណៈអ្នកដែលអានចលនាបានល្អអាចបិទផ្លូវដោយជំហានតែ ២ ឬ ៣។ និយាយឱ្យខ្លី គន្លឹះគឺការរៀបចំមុនការរត់។
ការហាត់ល្បឿនគួរតែភ្ជាប់ជាមួយការបង្វិលខ្លួន និងការផ្លាស់ទិស។ ធ្វើលំហាត់ ៥–១០–៥ ម៉ែត្រ ដោយចាប់ផ្តើមពីជំហរទាប រត់ទៅស្តាំ ប្តូរទៅឆ្វេង ហើយថយក្រោយដោយមិនបាត់សមតុល្យ។ អ្នកអាចប្រើម៉ោងវាស់ពេលដើម្បីប្រៀបធៀបរវាងការរត់ត្រង់ និងការរត់បិទមុំ។ ប្រសិនបើការរត់លឿនធ្វើឱ្យរាងកាយឈរខ្ពស់ពេក នោះវាបង្កើនពេលបង្វិលខ្លួនប្រហែល ០.៥–១ វិនាទី ដែលគ្រប់គ្រាន់ឱ្យអ្នកវាយប្រហារឆ្លងផុត។
នៅក្នុងប្រព័ន្ធការពាររបស់ ក្លិបបាសេឡូណា ឬ ក្លិបរៀលម៉ាឌ្រីដ ការបិទចន្លោះរវាងខ្សែបម្រើ និងខ្សែការពារមានតម្លៃខ្លាំង ព្រោះវាកាត់បន្ថយបាល់បញ្ជូនចូលតំបន់កណ្ដាល។ អ្នកមិនចាំបាច់ធ្វើតាមប្រព័ន្ធរបស់ក្លិបធំៗគ្រប់យ៉ាងទេ ប៉ុន្តែអាចយកគោលការណ៍មួយ៖ អ្នកការពារមិនរត់តាមបាល់តែម្នាក់ឯងឡើយ តែរត់ដើម្បីការពារផ្លូវបញ្ជូន។ តើនេះមិនមានតម្លៃជាងការរត់ច្រើនដោយគ្មានគោលដៅទេឬ?
កំហុសទី៣៖ តើការឈរជិតអ្នកកាន់បាល់ជានិច្ចគឺត្រឹមត្រូវទេ?
ការឈរជិតពេកអាចធ្វើឱ្យអ្នកការពារត្រូវបានបង្វិលងាយ ដូច្នេះចម្ងាយត្រូវកែតាមល្បឿន បរិបទ និងទិសដៅ។ ចម្ងាយប្រហែល ១ ម៉ែត្រសមស្របសម្រាប់គូប្រកួតដែលកំពុងឈប់បាល់ ខណៈចម្ងាយ ១.៥–២ ម៉ែត្រអាចប្រសើរជាងនៅពេលគេមានល្បឿន ឬមានកន្លែងទំនេរខាងក្រោយ។ អ្នកការពារត្រូវបិទផ្លូវសំខាន់ មិនមែនគ្រាន់តែឈរក្បែរ។
ជំហរដែលមានប្រសិទ្ធភាពគឺដាក់រាងកាយឱ្យបង្ខំអ្នកកាន់បាល់ទៅជើងដែលខ្សោយ ឬទៅតំបន់ខាងក្រៅ។ កុំបង្ហាញទិសដៅពីរឱ្យគេជ្រើសរើសក្នុងពេលតែមួយ ព្រោះវាធ្វើឱ្យការការពាររបស់អ្នកក្លាយជាការភ្នាល់។ មើលចង្កេះ និងជើងគាំទ្ររបស់អ្នកកាន់បាល់ ព្រោះភ្នែកអាចបន្លំបាន ប៉ុន្តែការបង្វិលចង្កេះជាធម្មតាបង្ហាញទិសដៅពិត។ នេះជាចំណុចដែលអ្នកលេងកម្រិតទាបមើលរំលង ប៉ុន្តែគ្រូបង្វឹកប្រើជាញឹកញាប់ក្នុងការហាត់មួយទល់មួយ។
លំហាត់ជាក់ស្តែង៖ កំណត់តំបន់ ៨ × ៨ ម៉ែត្រ ដាក់កីឡាករវាយប្រហារម្នាក់ និងអ្នកការពារម្នាក់។ អ្នកវាយប្រហារត្រូវឆ្លងខ្សែចុងក្នុង ៦ វិនាទី ខណៈអ្នកការពារទទួលបានពិន្ទុ ប្រសិនបើបង្ខំឱ្យប្តូរទិស ២ ដង ឬបញ្ជូនបាល់ថយក្រោយ។ ធ្វើ ៥ ជុំ ហើយកត់ត្រាចម្ងាយដែលធ្វើឱ្យមានលទ្ធផលល្អបំផុត។ ទិន្នន័យផ្ទាល់ខ្លួនសម្រាប់កំណត់ចម្ងាយហាត់ អាចមានប្រយោជន៍ជាងការចម្លងចម្ងាយរបស់កីឡាករ លីយ៉ូណែល ម៉េស៊ី ឬ វីរហ្គីល វ៉ាន ដៃក៍ ដែលមានតួនាទី និងស្ថានភាពរាងកាយខុសគ្នា។
តើវិធីណាដែលពិតជាដំណើរការ?
វិធីការពារដែលមានប្រសិទ្ធភាពរួមមានការបិទមុំ ការរក្សាចម្ងាយ ការទំនាក់ទំនងជាក្រុម និងការប្រជែងនៅពេលបាល់ឆ្ងាយពីជើងគូប្រកួត។ ក្នុងមួយស្ថានការណ៍ អ្នកការពារគួរជ្រើសតែគោលដៅមួយ៖ បិទផ្លូវចូលកណ្ដាល បង្ខំឱ្យគូប្រកួតទៅខាងក្រៅ ឬរង់ចាំកំហុស។ ការព្យាយាមធ្វើទាំងបីក្នុងពេលតែមួយធ្វើឱ្យជំហរបើកចំហ។
សម្រាប់វគ្គហាត់ ៣០ នាទី អាចបែងចែកដូចនេះ៖
- ៥ នាទី សម្រាប់ជំហរទាប និងជំហានខ្លី។
- ៨ នាទី សម្រាប់ការបិទមុំមួយទល់មួយ។
- ៧ នាទី សម្រាប់ការបញ្ជូនសញ្ញារវាងខ្សែការពារ។
- ៥ នាទី សម្រាប់ការប្រជែងបាល់ដោយមិនបង្កកំហុស។
- ៥ នាទី សម្រាប់ការចេញបាល់បន្ទាប់ពីដណ្តើមបាន។
ការចេញបាល់គឺជាចំណុចសំខាន់ដែលអត្ថបទជាច្រើនមិននិយាយ។ ការទាត់បាល់ចេញទៅកណ្ដាលដោយគ្មានគោលដៅ អាចបង្កើតការវាយប្រហារថ្មីក្នុងរយៈពេល ៣–៦ វិនាទី។ ដូច្នេះ បន្ទាប់ពីដណ្តើមបាល់បាន អ្នកការពារគួររកជម្រើស ៣៖ បញ្ជូនទៅខ្សែបម្រើដែលទំនេរ បញ្ជូនតាមខ្សែចំហៀង ឬទាត់ចេញទៅតំបន់ដែលគ្មានអ្នកប្រឆាំង។ ការវាស់ចំនួនការចេញបាល់បានត្រឹមត្រូវ អាចជួយបង្ហាញថា “ការការពារ” មិនបញ្ចប់នៅពេលដណ្តើមបាល់ទេ។
យោងតាមគោលការណ៍ច្បាប់របស់ អាយអេហ្វអេប៊ី «ការប្រជែងត្រូវតែគ្រប់គ្រង និងមិនបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់គូប្រកួត»។ នេះមិនមែនជាឃ្លាសម្រាប់ចងចាំតែពេលប្រកួតទេ ប៉ុន្តែជាវិធីកំណត់គុណភាពហាត់។ លទ្ធផលនៃការដណ្តើមបាល់គួរត្រូវបានវាយតម្លៃរួមជាមួយចំនួនកំហុស ដើម្បីកុំឱ្យស្ថិតិមួយមុខបង្ហាញរូបភាពខ្ពស់ជាងគុណភាពពិត។
ចង់ពិនិត្យយុទ្ធសាស្ត្រការពារតាមទម្រង់ក្រុម សូមមើលប្រធានបទពាក់ព័ន្ធនេះ។
យុទ្ធសាស្ត្រខ្សែការពារ និងការបិទចន្លោះ
តើគួរមិនអើពើអ្វីខ្លះនៅពេលហាត់ការពារបាល់?
គួរមិនអើពើចំពោះការវាស់គុណភាពតាមការទាត់បាល់ចេញ ការប្រើកម្លាំងខ្លាំង និងការចម្លងកីឡាករល្បីដោយគ្មានការកែសម្រួល។ ស្ថិតិ “ការស្ទាក់បាល់” តែមួយមិនបង្ហាញថាអ្នកការពារល្អទេ ព្រោះអ្នកលេងដែលឈរខុសទីតាំងអាចត្រូវស្ទាក់ច្រើនជាង ដោយសារគេបង្កើតបញ្ហាដោយខ្លួនឯង។ គុណភាពពិតត្រូវវាស់តាមការកាត់បន្ថយឱកាស និងការរក្សារូបរាងក្រុម។
ក៏គួរមិនអើពើនឹងការហាត់ដែលមានតែការរត់តាមបាល់ ដោយគ្មានអ្នកប្រឆាំង និងគ្មានពេលកំណត់។ លំហាត់បែបនេះអាចបង្កើនភាពរហ័ស ប៉ុន្តែមិនបង្រៀនការសម្រេចចិត្តទេ។ បន្ថែមអ្នកវាយប្រហារ ១ នាក់ ពេលវេលា ៦ វិនាទី និងគោលដៅច្បាស់ អាចធ្វើឱ្យស្ថានការណ៍មានភាពជិតស្និទ្ធនឹងការប្រកួតជាង។ សម្រាប់ការកត់ត្រា សូមវាស់ចំនួនដងដែលអ្នកបង្ខំឱ្យគូប្រកួតបញ្ជូនថយក្រោយ ចំនួនការប្រជែងមិនបង្កកំហុស និងចំនួនការចេញបាល់ដែលរក្សាកម្មសិទ្ធិបាន។
ផ្នែកចុងក្រោយគឺសុវត្ថិភាព។ ស្លាយទាត់គួរហាត់នៅលើផ្ទៃស្មើ មានចន្លោះគ្រប់គ្រាន់ និងមានការគ្រប់គ្រងពីគ្រូបង្វឹក។ ការចូលជើងពីខាងក្រោយ ឬការប្រើស្នែងជើងខ្ពស់ អាចផ្លាស់ប្តូរពីការហាត់ទៅជាកំហុសធ្ងន់។ ក្រុមដែលចង់រៀនតាមគោលការណ៍របស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អឺរ៉ុប គួរផ្តោតលើវិន័យទីតាំង និងការបញ្ជូនសញ្ញា មិនមែនតែសកម្មភាពដែលធ្វើឱ្យទស្សនិកជនស្រែកទេ។
ផែនការហាត់ ៧ ថ្ងៃសម្រាប់ការពារបាល់
ផែនការរយៈពេល ៧ ថ្ងៃអាចផ្តល់លទ្ធផលល្អ ប្រសិនបើរាល់ថ្ងៃមានគោលដៅវាស់វែងបាន។ មិនចាំបាច់ហាត់ ២ ម៉ោងរាល់ថ្ងៃទេ ព្រោះភាពនឿយហត់អាចធ្វើឱ្យបច្ចេកទេសខូច និងបង្កហានិភ័យរបួស។ របៀបប្រើប្រាស់ធនធានមានប្រសិទ្ធភាពជាងគេគឺ ២០–៤០ នាទីក្នុងមួយថ្ងៃ ដោយបែងចែករវាងជំហរ ការប្រជែង និងការសម្រេចចិត្ត។
- ថ្ងៃទី១៖ ហាត់ជំហរទាប និងចលនាទៅឆ្វេង–ស្តាំ ២០ នាទី។
- ថ្ងៃទី២៖ ហាត់បិទមុំមួយទល់មួយ ៣ ជុំ ជុំละ ៥ នាទី។
- ថ្ងៃទី៣៖ ហាត់ការទំនាក់ទំនង ដោយប្រើពាក្យ “ខាងក្រៅ” “បិទ” និង “ថយ”។
- ថ្ងៃទី៤៖ ហាត់ការប្រជែងបាល់ និងការរក្សាសមតុល្យ។
- ថ្ងៃទី៥៖ ហាត់ការចេញបាល់ទៅជម្រើសទីពីរ និងទីបី។
- ថ្ងៃទី៦៖ លេងស្ថានការណ៍ ៤ ទល់ ៤ ក្នុងតំបន់តូច។
- ថ្ងៃទី៧៖ ពិនិត្យវីដេអូ ឬកត់ត្រាកំហុស ៣ ចំណុចសម្រាប់កែសម្រួល។
អ្នកអាចយកការប្រកួតរបស់ អាល្លឺម៉ង់ បារាំង ឬ ប្រេស៊ីល ក្នុងព្រឹត្តិការណ៍ពានរង្វាន់ពិភពលោកឆ្នាំ ២០២៦ មកសិក្សាពីការបិទចន្លោះ ប៉ុន្តែមិនគួរចម្លងទម្រង់ដោយមិនពិចារណាកីឡាករដែលមាននៅក្នុងក្រុមរបស់អ្នកឡើយ។ ប្រសិនបើក្រុមមានខ្សែការពារយឺត ត្រូវរក្សាខ្សែការពារទាបជាង។ ប្រសិនបើខ្សែបម្រើមានសមត្ថភាពរត់ល្អ អាចប្រើការបង្ខំសម្ពាធខ្ពស់បាន ប៉ុន្តែត្រូវកំណត់សញ្ញាថយក្រោយឱ្យច្បាស់។ ការគ្រប់គ្រងធនធានបែបនេះមានតម្លៃជាងការប្រើយុទ្ធសាស្ត្រដែលកំពុងពេញនិយម។
សេចក្តីសន្និដ្ឋាន៖ ការពារបាល់ដោយឈ្នះចន្លោះ មិនមែនឈ្នះកម្លាំង
របៀបហាត់ការពារបាល់ដែលមានតម្លៃបំផុត គឺការហាត់ឱ្យអ្នកដឹងថាពេលណាត្រូវរង់ចាំ ពេលណាត្រូវបិទមុំ និងពេលណាត្រូវប្រជែង។ ចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយ ១–១.៥ ម៉ែត្រ ប្រើចលនាជំហានខ្លី មើលចង្កេះអ្នកកាន់បាល់ និងបិទផ្លូវទៅកណ្ដាល។ បន្ទាប់ពីដណ្តើមបាន ត្រូវមានផែនការចេញបាល់ក្នុងរយៈពេល ៣ វិនាទី ដើម្បីកុំឱ្យការការពាររបស់អ្នកបង្កើតបញ្ហាថ្មី។ អាយអេហ្វអេប៊ី និង សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ផ្តោតលើការប្រជែងដែលមានការគ្រប់គ្រង ព្រោះសុវត្ថិភាព និងវិន័យមានតម្លៃជាងសកម្មភាពដែលមើលទៅរំភើប។ កត់ត្រា ៣ សូចនាករ៖ ការបង្ខំឱ្យបញ្ជូនថយក្រោយ ការប្រជែងដោយមិនបង្កកំហុស និងការចេញបាល់រក្សាកម្មសិទ្ធិបាន។ តើការវាស់លទ្ធផលបែបនេះមិនមានហេតុផលជាងការរាប់តែការទាត់បាល់ចេញទេឬ?
សម្រាប់ការរៀនបន្ត និងការវិភាគការប្រកួតឆ្នាំ ២០២៦ សូមចាប់ផ្តើមពីគោលការណ៍ដែលអាចវាស់វែងបានខាងលើ។
សំណួរដែលសួរញឹកញាប់
សំណួរ៖ តើរបៀបហាត់ការពារបាល់មានន័យដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ របៀបហាត់ការពារបាល់ គឺជាការហាត់ជំហរ ចម្ងាយ ការបិទមុំ ការប្រជែង និងការសហការជាក្រុម ដើម្បីកាត់បន្ថយឱកាសវាយប្រហាររបស់គូប្រកួត។ ការហាត់ល្អមិនផ្តោតតែលើការទាត់បាល់ចេញទេ ប៉ុន្តែវាស់ការបង្ខំឱ្យគូប្រកួតបញ្ជូនថយក្រោយ និងការរក្សារូបរាងក្រុម។ អ្នកចាប់ផ្តើមអាចហាត់ ២០ នាទីក្នុងមួយថ្ងៃ ដោយចាប់ពីជំហរទាប និងចម្ងាយប្រហែល ១ ម៉ែត្រ។ បន្ទាប់មក បន្ថែមស្ថានការណ៍មួយទល់មួយ និងពេលវេលា ៦ វិនាទី។
សំណួរ៖ តើត្រូវចាប់ផ្តើមហាត់ការពារបាល់ដោយជំហានអ្វីខ្លះ?
ចម្លើយ៖ ចាប់ផ្តើមពីការកម្តៅសាច់ដុំ បន្ទាប់មកហាត់ជំហរទាប ការផ្លាស់ទិស និងការបិទមុំ មុនចូលទៅការប្រជែងជាក់ស្តែង។ កំណត់តំបន់ ៨ × ៨ ម៉ែត្រ ដាក់អ្នកវាយប្រហារ ១ នាក់ និងអ្នកការពារ ១ នាក់ ហើយកំណត់ពេល ៦ វិនាទីសម្រាប់ការឆ្លងខ្សែ។ រាប់ចំនួនដងដែលអ្នកការពារបង្ខំឱ្យបញ្ជូនថយក្រោយ និងចំនួនការប្រជែងមិនបង្កកំហុស។ វិធីនេះបង្កើតទិន្នន័យសម្រាប់កែចម្ងាយ និងទិសដៅហាត់។
សំណួរ៖ តើការការពារតំបន់ខុសពីការការពារមនុស្សយ៉ាងដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ ការការពារតំបន់ផ្តោតលើចន្លោះ និងផ្លូវបញ្ជូន ខណៈការការពារមនុស្សផ្តោតលើការតាមដានកីឡាករជាក់លាក់។ ការការពារតំបន់អាចជួយក្រុមរក្សារូបរាង និងកាត់បន្ថយចន្លោះកណ្ដាល ប៉ុន្តែត្រូវការការទំនាក់ទំនងច្បាស់។ ការការពារមនុស្សអាចសមស្របពេលគូប្រកួតមានអ្នកវាយប្រហារសំខាន់ម្នាក់ ប៉ុន្តែអាចទាញអ្នកការពារចេញពីទីតាំង។ ក្រុមគួរជ្រើសរើសតាមល្បឿន ខ្សែការពារ និងសមត្ថភាពរបស់គូប្រកួត។
សំណួរ៖ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំតែងតែត្រូវគូប្រកួតបង្វិលឆ្លង?
ចម្លើយ៖ មូលហេតុទូទៅគឺឈរជិតពេក បើកជំហរខុសទិស ឬមើលបាល់ជំនួសចង្កេះរបស់អ្នកកាន់បាល់។ រក្សាចម្ងាយ ១–១.៥ ម៉ែត្រ បត់ជង្គង់ និងបង្ខំឱ្យគូប្រកួតទៅខាងដែលអ្នកមានជំនួយពីមិត្តរួមក្រុម។ កុំសម្រុកនៅពេលបាល់នៅជិតជើងគេ ប្រសិនបើអ្នកមិនអាចបិទផ្លូវបញ្ជូនបាន។ ហាត់ស្ថានការណ៍ ៥ ជុំ ហើយកត់ថាគូប្រកួតបង្វិលបាននៅពេលណា ដើម្បីរកមូលហេតុជាក់លាក់។
សំណួរ៖ តើត្រូវការឧបករណ៍ថ្លៃៗសម្រាប់ហាត់ការពារបាល់ទេ?
ចម្លើយ៖ មិនចាំបាច់ទេ ព្រោះបាល់ កោណសម្គាល់ទីតាំង និងទីធ្លាស្មើគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់លំហាត់មូលដ្ឋាន។ ឧបករណ៍កំណត់ពេល ឬទូរស័ព្ទអាចជួយវាស់រយៈពេល ៦ វិនាទី និងកត់ចំនួនការប្រជែងបានត្រឹមត្រូវ។ ប្រសិនបើមានថវិកា អាចបន្ថែមជណ្ដើរហាត់ជំហាន និងអាវសម្គាល់ពណ៌ ប៉ុន្តែវាមិនជំនួសការហាត់សម្រេចចិត្តឡើយ។ គន្លឹះគឺមានលំហាត់ដែលមានគោលដៅ និងការវាស់វែង មិនមែនការទិញឧបករណ៍ច្រើនទេ។
សំណួរ៖ តើគួរប្រើស្លាយទាត់នៅពេលណា?
ចម្លើយ៖ គួរប្រើស្លាយទាត់តែពេលបាល់នៅឆ្ងាយពីជើងគូប្រកួត អ្នកមានទិសដៅច្បាស់ និងផ្ទៃទីលានមានសុវត្ថិភាព។ ប្រសិនបើអាចរក្សាគូប្រកួតទៅខាងក្រៅ ឬរង់ចាំជំនួយបាន ការឈររារាំងជាធម្មតាមានហានិភ័យទាបជាង។ ការចូលពីខាងក្រោយ ឬលើកជើងខ្ពស់អាចបង្កកំហុសធ្ងន់តាមច្បាប់ទី ១២ របស់ អាយអេហ្វអេប៊ី។ ហាត់ស្លាយទាត់ក្រោមការណែនាំរបស់គ្រូបង្វឹក និងចាប់ផ្តើមពីល្បឿនទាបជានិច្ច។
សំណួរ៖ តើត្រូវវាស់ការរីកចម្រើនក្នុងការការពារបាល់យ៉ាងដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ វាស់តាមចំនួនការបង្ខំឱ្យគូប្រកួតបញ្ជូនថយក្រោយ ការប្រជែងមិនបង្កកំហុស និងការចេញបាល់ដែលរក្សាកម្មសិទ្ធិបាន។ អ្នកអាចកត់ត្រាក្នុងលំហាត់ ១០ ដង ហើយប្រៀបធៀបលទ្ធផលរៀងរាល់សប្តាហ៍។ ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើការបញ្ជូនថយក្រោយកើនពី ៤ ដងទៅ ៦ ដង និងកំហុសថយពី ៣ ដងទៅ ១ ដង នោះមានការរីកចម្រើនជាក់ស្តែង។ កុំវាស់តែការទាត់បាល់ចេញ ព្រោះស្ថិតិនោះមិនបង្ហាញការគ្រប់គ្រងទីតាំង និងគុណភាពសម្រេចចិត្តទេ។